آنچه باید درباره نقد یک سه گانی از رضوان امامدادی 24 / 9 / 1396 بدانید

موضوع «نقد یک سه‌گانی از رضوان امامدادی 24 / 9 / 1396» در روزهای اخیر مورد توجه قرار گرفته است. در این گزارش، جدیدترین اطلاعات و جزئیات منتشر شده را بررسی می‌کنیم.

در ادامه، تمامی اطلاعات موجود درباره این موضوع به صورت یکجا گردآوری شده است تا بتوانید بدون نیاز به مراجعه به منابع مختلف، جزئیات کامل را مطالعه کنید.

با سلام و درود فراوان به همراهان نیک خصال .

روز و روزگارتان سرشار از آرامش الهی.

سه‌گانی این هفته انتخابی است از بین سه‌گانی‌های زیبای سرکار خانم رضوانه امدادای.

امید که مورد پسند طبع بلندتان قرار گرفته و ما را همراهی بفرمایید.پ

#سه_گانی:

پله پله بسیار است،

نردبان ما اما

نقش روی دیوار است.

#رضوان_امامدادی

آدرس کانال گلچین سه‌گانی در تلگرام:

@golchinesegani

 دیدگاه خانم فاطمه خواجویی‌راد:

با سلام

سه گانی زیبای کلاسیک این هفته سه گانیکو
موزون و مقفا
که به خوبی و یژگی های یک سه گانی خوب را با خود دارد
به خصوص زبان ساده و ایجاز مضاعف آن نمود بیشتری دارد

نمی دانم چرا با خواندن این سه گانی زیبای بانو رضوان امام دادی
یاد این بیت زیبای جناب سعدی افتادم

این همه نقش عجب بر در دیوار وجود هر که فکرت نکند نقش بود بر دیوار.

گویی می خواهد مثل این بیت زیبای سعدی یک حقیقت عینی را به رخ بکشد
و برای رسیدن به ان حقیقت همه چیز می تواند پله شودو راه پای را باز بکند
اگر از روی بصیرت به ان نگاه شود

برای رسیدن به اوج پله های زیادی وجود دارد
اما آن پله ای ارزشمند است که واقعی باشد عینی باشد نقش بر دیوارنباشد
به واقعیت امور باید با دیده ی حقیقت بین نگاه کرد
و برای رسیدن به قله ی تعالی سوار بر نردبان خیال و ذهنیات نشد
که این نردبان افتادنی است
وراهی جز سقوط ندارد
من که به نوبه ی خودم از این سه گانی زیبا لذت بردم
ودرود می فرستم به شاعر فرهیخته خانم امامدادی
و امید آن که نردبان اندیشه ها مان نقش بر دیوار نباشد
نقش آن برحقیقت وجودی باشد برای رسیدن به تعالی.

 دیدگاه نسیم محمدجانی:

با سلام و درود فراوان.
سه‌گانی این هفته از لحاظ فرم‌های سه‌گانی به شرح زیر است: 
◀️فرم بیرونی کلی: کوتاه و سه لختی.
◀️ فرم بیرونی جزیی : کلاسیک با طرح قافیه یک و سه.
◀️ فرم درونی کلی : بسته و کوبشی.
◀️فرم درونی جزیی : یک و دو

نردبان در این سه‌گانی نمادی از مسیر رسیدن به اهداف عالیه است که با توجه به مصراع سوم، مسیری مجازی و غیرحقیقی است؛ مسیری که فقط ذهنی هست و به مرحله‌ی عمل نرسیده است؛ یعنی شاعر در این سه‌گانی به زیبایی "حرف بدون عمل" را تبیین نمودند.
فعل "است" در مصراع اول فعل غیر اسنادی است.(در واقع باید اینطور بود: پله‌های بسیار دارد. یا : پله‌‌های بسیاری وجود دارد.) و است در مصراع سوم، فعل اسنادی‌ست.

با آرزوی بهترینها برای شاعر گرامی و همه‌ی شما خوبان.

.

دیدگاه آقای سیدحسن سعیدزاده؛ صهبای بیدگلی:

سلام و درود 

و عذر بابت دیرکرد.اگر بهره حرام نبود بهره اش را می پرداختم.

سه گانی بر وزن(فاعلات مفعولن) مردف و مقفی سروده شده است.

از دیدگاه بانو خواجویی راد استفاده کردم.و با ایشان که به شعر جناب سعدی استناد کرده اند موافقم.

از دیدگاه بانو محمد جانی نیز حظ کافی حاصل شد.ساختار شناسی ایشان چون همیشه اصولی و بنیادی بود.برداشت ایشان از ساختار فعل (است) و توضیحات مربوطه قابل ترحیب است.

عملا چیزی برای گفتن ندارم.

چنین استنباط می شود که برای رسیدن به تعالی و کمال باید پله های ترقی را یکی یکی طی کرد و پشت سر گذاشت.یک شبه رسیدن به ترقی و کمال محال است.یک شبه نمی شود ره صد ساله را طی کرد.(در شرایط متعارف و بدور از اعجاز)

شاعر ادعا کرده است که نردبان ما نقش روی دیوار است.شاید چنین بشود برداشت نمود که نقش روی دیوار بودن یعنی ثابت بودن.حرکت به جلو و بالا و کمال نداشتن.
شاید چنین بشود برداشت کرد که یعنی چشم اندازی به قله های پیشرفت آینده نداشتن و تنها اکتفا کردن به ارتفاع محدود دیوار.شاید بتوان چنین برداشت کرد که 

نابرده رنج گنج میسر نمی شود.همان که بانو محمد جانی فرمودند حرف بدون عمل.

ظاهرا نردبان شعر شاعر با نردبان شعر مولا هم زبان شده اند

نردبان این جهان ما و منیست
عاقبت این نردبان افتادنیست

لاجرم هر کس که بالاتر نشست
استخوانش سخت تر خواهد شکست.

شاید اینکه نردبان ما نقش روی دیوار است، خود خواسته و آگاهانه باشد.
به مصداق بیت دوم شعر فوق شاید ترس از سقوط از همان ابتدا فکر صعود را از ما سلب کرده باشد.

بهانه ی خوبی برای بعضی از راحت طلب هاست که حوصله ی دست و پنجه نرم کردن با مشکلات را ندارند و همیشه به وضع موجود راضی هستند.

از طرفی دیگر بعضی اوقات دیوار توهمات ما آنقدر بلند است که برای رهایی از آن 
نردبان تفکرات ما اصلا به جایی قد نمی دهد. و تنها نقش روی دیوار است و به بالای دیوار نمی رسد.

و نتیجه اش همان زندانی شدن در تن است.

بیایید وقتی پله پله از نردبان کمال و معرفت بالا می وریم به فکر زیرساخت نیز باشیم
آنقدر زیر پای خودمان را محکم کنیم که خدای ناکرده در سقوط استخوانمان نشکند.

غرور در صعود و کمال کوبنده ترین و شکننده ترین عامل است.چشم هایمان به عوامل موجود باز باشد.

تعالی همه را خواستارم
درود.................

visit www.skins-ghazal.blogfa.com